In december 2008 hadden wij op de praktijk dringend een assistente nodig. Erna werkte op dat moment als triagist op de huisartsenpost in Naaldwijk. We hebben haar gevraagd om bij ons op de dag praktijk als assistente te komen werken. Weinig woorden waren nodig om tot een samenwerking te komen. Erna ging zitten aan de balie en samen met Riek en Liesbeth op de achtergrond, aangevuld met nieuwe assistentes, regelde ze alles wat er geregeld moest worden. Na een aantal jaren ging Erna steeds meer POH werkzaamheden verrichten. Denk aan hart- en vaatziekten, diabetes, stoppen met roken. Ze ging er een opleiding voor volgen en slaagde hiervoor. Ze werd meer en meer POH en minder assistente. Op papier.... Want als er maar iets extra's gedaan moest worden, was Erna degene die direct insprong. Haar kennis was groot, ze loste veel problemen op voor collega's en patiënten. Een oprechte duizendpoot. Nieuwe assistentes en artsen kwamen en gingen, Erna bleef trouw en ging nergens heen.
Ze was enorm betrokken met een groot hart voor de patiënten en had een groot verantwoordelijkheidsgevoel, waardoor het fijn was om met haar samen te werken.
Jarenlang was Erna de spil in onze praktijk. Ze werkte hard, nam weinig vrij en heeft zich nooit eerder ziek gemeld. Ze was er gewoon altijd! De praktijk was als een tweede familie voor haar.
Hoe bizar was het dat Erna zich vorig jaar in november ziek moest melden. Ze had wat klachten die niet bij haar pasten. Ze ging het medische circuit in en al snel bleek dat ze ongeneeslijk ziek was. Er trok een schokgolf door haar gezin, maar ook door onze praktijk. Erna ziek? Dat bestaat niet.
Dat vond ze zelf ook. Dus ging ze de strijd aan. Ze vocht als een leeuw om in elk geval nog een paar jaartjes respijt te krijgen. Als we bij haar op bezoek gingen, moest zij ons gerust stellen.
"Ik kom terug hoor, al is het maar voor een paar uurtjes per week". Ik word geen 100, maar een paar jaar krijg ik er nog wel aangeplakt". "Het komt goed schatjes".
Letterlijk haar woorden.... Deze keer kwam het niet goed.....
Op 30 januari jl. overleed Erna op 55 jarige leeftijd aan de gevolgen van haar ziekte. Ze heeft er alles aan gedaan, maar heeft de strijd niet mogen winnen.
Wij gaan deze lieve, betrokken, zeer gewaardeerde collega verschrikkelijk missen.
De muren kennen je stem, je lach
Je was er elke dag
Jarenlang liepen we zij aan zij
Die tijd is nu voorgoed voorbij
Bedankt voor alles wat je ons gaf
Je inzet nam nooit af
Je hebt je hart in deze plek gelegd
Nu is het laatste woord helaas gezegd....
Rust zacht lieve Erna
Veel liefs van al je collega's